Nicolas Cage

Nicolas Cage

prawdziwe nazwisko: Nicholas Kim Coppola
data urodzenia: 1964-01-07
miejsce urodzenia: Long Beach, Kalifornia, USA
stan cywilny: trzykrotnie żonaty: 1.Patricia Arquette (08.04.1995 – 18.05.2001, rozwód);
2. Lisa Marie Presley (10.08.2002 – 26.05.2004, rozwód);
3. Alice Kim Cage (od 30.07.2004),
syn Kal-El (ur. 03.10.2005)

Biografia

  • Naprawdę nazywa się Nicolas Coppola i jest bratankiem słynnego reżysera Francisa Forda Coppoli. Zmienił nazwisko na Cage, żeby mieć pewność, iż zawdzięcza swoją karierę własnej pracy i talentowi, a nie znanemu nazwisku. Początki nie były łatwe. Jego pierwsza rola na dużym ekranie w filmie „Times at Ridgemont High” została w ostatecznej wersji prawie w całości wycięta. Rozczarowany Cage rzucił na jakiś czas karierę aktorską i rozpoczął pracę jako sprzedawca popcornu w Fairfax Theater. Z pomocą przyszedł mu sławny wujek, który obsadził Nicolasa w jednej z głównych ról w swoim filmie pt. „Rumble Fish”. Momentem zwrotnym w karierze Cage’a była rola Ala Columbato w „Ptaśku”. Obecnie zalicza się go do jednego z najlepiej zarabiających aktorów amerykańskich.
  • Nicolas Coppola zmienił nazwisko, by robić karierę na własny rachunek i nie korzystać z uprzywilejowanej pozycji sławnego wuja Francisa Forda.
    Jak na ironię początkowo jego kariera związana z filmem ograniczała się do sprzedawania popcornu w foyer jednego z kin i ostatecznie to właśnie Francis Ford Coppola pomógł bratankowi rozwinąć skrzydła obsadzając go w „Rumble Fish” (1983). Od tej pory Nicolas Cage błyskawicznie piął się ku szczytom hollywoodzkiej sławy. W latach 80. dzięki rolom w takich filmach jak: „Cotton Club”, „Wpływ księżyca”, „Ptasiek” czy „Peggy Sue wyszła za mąż”, zdobył masową widownię. Następna dekada miała mu przynieść status supergwiazdy i honoraria sięgające 20 milionów dolarów za rolę. W jego karierze można wyróżnić dwa typy produkcji – pierwszy to ambitny repertuar („Zostawić Las Vegas”, „Adaptacja”). Drugi, dzięki któremu pokochała go publiczność, to kino sensacyjne. Cage okazał się niezrównanym aktorem kina akcji, występując w dynamicznych hitach w rodzaju „60 sekund”, „Bez twarzy”, „Con Air – Lot skazańców”. „Wiem, jakie role chciałbym grać – wykolejeńców i złych facetów. To mi wychodzi najlepiej” – powiedział. Podobno wciąż pozostaje dużym chłopcem. Kolekcjonuje komiksy, lubi szybką jazdę i mieszka w wybudowanym pod Los Angeles zamku – chodzą słuchy, że marzy o sprowadzeniu autentycznej średniowiecznej warowni z Europy.
  • Kiedy Nicolas Cage był uroczym sześciolatkiem, przesiadywał na dywanie przed telewizorem i zastanawiał się, jak do niego wejść. Chciał być taki, jak ludzie z ekranu. Postanowił, że zostanie aktorem. Gdy miał 15 lat, zobaczył „Na wschód od Edenu” i „Buntownika bez powodu”. Wtedy zrozumiał, że nie chce grać ról komediowych. Marzył, żeby być takim jak James Dean.Nicolas Cage – syn profesora literatury i tancerki, bratanek Francisa Forda Coppoli – wychował się na przedmieściach Los Angeles. Dzieciństwo Cage’a upłynęło pod znakiem niekończących się depresji i licznych hospitalizacji matki. Ojciec, który nie mógł sobie poradzić z wychowaniem trzech dorastających synów, uznał, że nie ma lepszego środka wychowawczego nad literaturę i sztuki piękne. Tak więc Nicolas otrzymał gruntowne wykształcenie humanistyczne i tak odstawał intelektualnym poziomem od rówieśników, że maturę zdał już jako 17-latek. Dwa lata później zadebiutował mała rólką w filmie „Beztroskie lata w Ridgemont High”. Rok później, w 1983 roku zmienił nazwisko na Cage.Pod nowym nazwiskiem wystąpił w filmie „Dziewczyna z doliny” (gdzie zagrał punka zakochanego w panience z dobrego domu) w reżyserii Marthy Coolidge. – Do końca życia nie zapomnę jednej sceny. – wspomina Cage – Stoję pod drzwiami Julie, dziewczyny z doliny, która pod wpływem przyjaciół zerwała ze mną i nie chce mnie więcej widzieć. Bardzo to przeżywam i zaczynam płakać. Marta powiedziała: jesteś zraniony, ale nie pokonany. Zapamiętałem to sobie. Od tamtej pory wszystkie postaci, które gram walczą do końca i nigdy się nie poddają.

    Mimo zmiany nazwiska, nie zrezygnował zupełnie z pomocy stryja. W 1986 roku przyjął (choć niechętnie!) rolę w filmie Coppoli „Peggy Sue wyszła za mąż”, gdzie wystąpił u boku Kathleen Turner. -Wierzcie lub nie – mówi – ale nie chciałem zagrać w „Peggy Sue”. Przeczytałem scenariusz i pomyślałem, że ten film będzie potwornie nudny. Powiedziałem Francisowi, że nie zagram, jeśli nie da mi wolnej ręki. Kazał mi przyjść na próbę i pokazać moją koncepcję postaci. Zagrałem w stylu Pokey’ego z „The Gumby Show”. Popatrzyli na mnie jak na wariata, a Kathleen się zasmuciła. Chcieli mnie wyrzucić – wspomina. Film okazał się sukcesem, jednak Nicolas nie był zadowolony. Postanowił zmienić głos i obiecał sobie nigdy więcej nie grać nastolatków. – Zawsze wydawało mi się, że mój głos jest mało interesujący. Zachwycałem się natomiast brzmieniem Clinta Eastwooda i Marlona Brando, których można rozpoznać nawet na końcu świata. Starałem się mówić, jakbym miał chrypkę. W końcu każda z granych przeze mnie postaci powinna brzmieć inaczej – mówi dziś.

    Cage dotrzymał słowa i więcej nie grał chłopców z sąsiedztwa. W następnym filmie „Wpływ księżyca” zagrał piekarza o drewnianej ręce, zakochanego w Cher. – Naśladowałem Marlona Brando, jego sposób patrzenia i potrząsania głową. Nikt tego nie robi tak jak on. Pomyślałem, ze mój piekarz powinien pozować na Marlona. Dzięki temu nabrał niezwykłego charakteru – wspomina.

    Najbardziej niezwykłą rolą Nicolasa Cage’a stała się postać Sailora z „Dzikości serca” Davida Lyncha, kultowego filmu lat 90. – „Dzikość serca” jest dowodem na to, że można być w kimś zakochanym i uprawiać ostry seks. Nie ma w tym przecież nic złego. Miłość jest tu uczuciem wyzwalającym w ludziach skrajnie emocje, od ekstazy po chorobliwą zazdrość. Właśnie dlatego lubię grać zakochanych i trochę romantycznych typów. Mają wielkie możliwości – mówi Cage. Sailor jest nie tylko romantycznym, ale i piekielnie utalentowanym typem: nie dość, że jest zbuntowany jak James Dean, to w dodatku śpiewa jak Elvis Presley. Cage tak to dziś wspomina: – Kiedy David Lynch kazał mi zaśpiewać kilka linijek w stylu Presleya, przypomniało mi się zdanie, które Elvis powiedział w jakimś starym filmie: mnie płacą za śpiewanie, a tobie za nakładanie pokrowców w samochodzie. Zaraz po tym złapałem rytm i zacząłem nucić jak Presley. Bałem się wydobyć z siebie głos. Śpiewałem jakiś kawałek w „Peggy Sue”, ale to dotyczyło faceta, któremu słoń nadepnął na ucho. David zaś chciał, żebym śpiewał jak Elvis Presley!

    Po „Dzikości serca” Nicolas Cage wszedł na stałe do panteonu gwiazd. W 1995 roku otrzymał Oskara za rolę alkoholika w „Zostawić Las Vegas”. Wystąpił w thrillerze Johna Woo „Bez twarzy”, w „Mieście Aniołów” – hollywoodzkim remake’u filmu Wima Wendersa, u Martina Scorsese w „Ciemnej stronie miasta”. Jednak dopiero za rolę w „60 sekund” otrzymał honorarium w wysokości 20 mln dolarów i wszedł do klubu najlepiej zarabiających aktorów.

    Prywatnie Nicolas związany był niegdyś z Umą Thurman, potem z modelką Kristiną Fulton, z którą ma syna Westona. Od 1995 roku żonaty był z Patricią Arquette, z którą rozwiódł się pod koniec 2000 roku.

  • Nicolas Cage jest bratankiem Francisa Forda Coppoli. Zmienił nazwisko, aby nie być kojarzonym ze słynną rodziną i by na miano dobrego aktora zapracować własną grą. Okazało się to nie do końca możliwe i skorzystał jednak z propozycji zagrania w filmie wuja.
    Jest znany z tego, ze do roli przygotowuje się tak gruntownie, że nie markował ani zjadania żywych owadów („Dzikość serca”) ani bólu zęba (wyrwał go sobie, aby cierpienie było prawdziwe).
    Mówi, że postawił sobie za zadanie granie w ambitnych filmach w kategorii sensacyjne. Tak się stało, ponieważ i „Lot skazańców” i „Twierdza” okazały się filmami pozytywnie przyjętymi przez krytykę.
    Już dwukrotnie jego gaża sięgnęła 20 mln dolarów, nie mówiąc o „drobnych” kilkumilionowych rólkach.
    Jest aktorem pełnym zapału. Gra w kilku filmach rocznie, a żaden film z jego udziałem nie przechodzi niezauważony.
    Najciekawszymi rolami jednak okazały się te, gdzie grał osoby targane wewnętrznymi sprzecznościami. Za rolę scenarzysty w „Zostawić Las Vegas” dostał Oskara. Równie interesujące kreacje stworzył w dużo wcześniejszym „Wpływie księżyca”, „Ciemnej stronie miasta” czy w „Osiem milimetrów”.
    Przy okazji zdjęć do „Ghost Rider” powiedział: Dobry aktor jest jak kryminalista, bez łamania zasad nic nie osiągnie. Na szczęście jest precyzyjna granica między metodą aktorską a schizofrenią.

Nicolas Cage, właściwie Nicolas Kim Coppola (ur. 7 stycznia 1964 na Long Beach w stanie Kalifornia, USA) – amerykański aktor filmowy, bratanek słynnego reżysera Francisa Forda Coppoli.

Życiorys

Urodzony w rodzinie rzymskokatolickiej Amerykanina włoskiego pochodzenia Augusta Floyda Coppoli, scenarzysty profesora komparatystyki, pioniera studiów dla niewidomych, i pochodzącej z Niemiec Joy Vogelsang, choreografki i tancerki baletowej, która chorowała na chroniczną depresję. Ma dwóch braci – Christophera i Marca. Jego dziadek Carmine Coppola był kompozytorem, a babka Italia Pennino była aktorką.

Jego rodzice rozwiedli się w 1976. Uczęszczał do Beverly Hills High School, gdzie wystąpił w przedstawieniu Clifforda Odetsa Złoty chłopak (Golden Boy). Mając 15 lat podjął naukę w American Conservatory Theatre w San Francisco. Później studiował aktorstwo u renomowanej nauczycielki Peggy Feury. Po raz pierwszy na ekranie pojawił się w telewizyjnym filmie Najlepsze czasy (Best of Times, 1981), a rok potem trafił na kinowy ekran w melodramacie komediowym Beztroskie lata w Ridgemont High (Fast Times at Ridgemont High, 1982) z Seanem Pennem, Jennifer Jason Leigh, Judge’em Reinholdem, Forestem Whitakerem i Anthonym Edwardsem. Następnie dostał rolę zbuntowanego punka Randy’ego w komedii romantycznej Dziewczyna z Doliny (Valley Girl, 1983) oraz pojawił się w dramacie kryminalnym swojego wujka Francisa Forda Coppoli Rumble Fish (1983) u boku Matta Dillona, Diane Lane, Mickeya Rourke, Toma Waitsa i Laurence’a Fishburne’a.

Dorabiał także jako sprzedawca popcornu w Fairfax Theater, zanim zrobił furorę u krytyki i publiczności w roli opiekuńczego i przedsiębiorczego sierżanta Ala Columbato, syna włoskich emigrantów, skrywającego wrażliwość pod maskę cynizmu w dramacie wojennym Alana Parkera na podstawie książki Williama Whartona Ptasiek (Birdy, 1984) z Matthew Modine’em w roli tytułowej. Rola nieokrzesanego kochanka, romantycznego jednorękiego piekarza w komedii romantycznej Wpływ Księżyca (Moonstruck, 1987) z Cher przyniosła mu nominację do nagrody Złotego Globu, ustalając jego charakterystyczny „typ” – nieobliczalnego, zamkniętego w sobie, o lekko makabrycznym poczuciu humoru, często gwałtownego buntownika. Sławę zawdzięcza roli niezależnego Sailora Ripleya w przygodowej komedii kryminalnej Davida Lyncha Dzikość serca (Wild at Heart, 1990), gdzie śpiewa przebój Elvisa Presleya Love Me Tender. Za kreację scenarzysty-alkoholika Bena, który stracił pracę w studiu Hollywood w melodramacie Zostawić Las Vegas (Leaving Las Vegas, 1995) otrzymał wiele wyróżnień, w tym nagrodę Silver Seashell w San Sebastian, Złoty Glob i Oscara. Kolejną nominację do Oscara i Złotego Globu otrzymał za podwójną rolę niezwykle utalentowanego, ale zakompleksionego i neurotycznego scenarzysty filmowego/żywiołowego i nieco ekscentrycznego jego brata bliźniaka w komedii Adaptacja (Adaptation, 2002). Jednak postać szeryfa w horrorze Kult (The Wicker Man, 2006) doczekała się dwóch nominacji do antynagrody Złotej Maliny.

Otrzymał honorowy doktorat Sztuk Pięknych Kalifornijskiego Uniwersytetu Stanowego Fullerton w maju 2001. Jego złota gwiazda na Walk of Fame została odsłonięta 31 lipca 1998.

Życie prywatne

Z nieformalnego związku z Christiną Fulton (1991) ma syna Westona Coppolę Cage’a (ur. 1992). Po dwóch nieudanych małżeństwach z Patricią Arquette (od 8 kwietnia 1995 do 18 maja 2001) i córką Elvisa Presleya – Lisą Marie Presley (od 10 sierpnia 2002 do 16 maja 2004), 30 lipca 2004 poślubił Alice Kim, z którą ma syna Kal-Ela (ur. 3 października 2005).

Filmografia

Jako reżyser

  • 2002 – Sonny

Jako aktor

  • 2013 – The Croods
  • 2012 – The Frozen Ground
  • 2012 – Frank or Francis
  • 2012 – Stolen
  • 2012 – Ghost Rider: Spirit of Vengeance
  • 2011 – Bóg zemsty (Seeking Justice)
  • 2011 – Anatomia strachu (Trespass)
  • 2011 – Piekielna zemsta (Drive Angry)
  • 2011 – Polowanie na czarownice (Season of the Witch)
  • 2010 – Uczeń czarnoksiężnika (The Sorcerer’s Apprentice)
  • 2010 – Kick-Ass
  • 2009 – Zły porucznik (Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans)
  • 2009 – Zapowiedź (Knowing)
  • 2008 – Ostatnie zlecenie (Bangkok Dangerous)
  • 2007 – Skarb Narodów: Księga Tajemnic (National Treasure-Book Of Secrets)
  • 2007 – Next
  • 2007 – Grindhouse jako Fu Manchu w obrazie „Werewolf women of the SS”
  • 2007 – Ghost Rider
  • 2006 – World Trade Center
  • 2006 – Kult (The Wicker Man)
  • 2005 – Prognoza na życie (The Weather Man)
  • 2005 – Pan życia i śmierci (Lord of War)
  • 2004 – Skarb narodów (National Treasure)
  • 2003 – Naciągacze (Matchstick Men)
  • 2002 – Sonny
  • 2002 – Adaptacja (Adaptation)
  • 2002 – Szyfry wojny (Windtalkers)
  • 2001 – Opowieść wigilijna (Christmas Carol: The Movie)
  • 2001 – Italian Soldiers
  • 2001 – Kapitan Corelli (Captain Corelli’s Mandolin)
  • 2000 – 60 sekund (Gone in 60 Seconds)
  • 2000 – Family Man (The Family Man)
  • 1999 – Ciemna strona miasta (Bringing Out the Dead)
  • 1999 – Osiem milimetrów (8 MM)
  • 1998 – Junket Whore
  • 1998 – Oczy węża (Snake Eyes)
  • 1998 – Miasto Aniołów (City of Angels)
  • 1997 – Con Air – lot skazańców (Con Air)
  • 1997 – Bez twarzy (Face/Off)
  • 1996 – Twierdza (film) (The Rock)
  • 1995 – Zostawić Las Vegas (Leaving Las Vegas)
  • 1995 – Pocałunek śmierci (Kiss of Death)
  • 1994 – Dwa miliony dolarów napiwku (It Could Happen to You)
  • 1994 – Zagubieni w raju (Trapped in Paradise)
  • 1994 – Strażnik pierwszej damy (Guarding Tess)
  • 1993 – Śmiertelna pułapka (Deadfall)
  • 1993 – Amos i Andrew (Amos & Andrew)
  • 1992 – Miesiąc miodowy w Las Vegas (Honeymoon in Vegas)
  • 1992 – Red Rock West
  • 1991 – Zandalee
  • 1990 – Ogniste ptaki (Fire Birds)
  • 1990 – Dzikość serca (Wild at Heart)
  • 1990 – Czas zabijania (Tempo di uccidere)
  • 1989 – Pocałunek wampira (Vampire’s Kiss)
  • 1988 – Balanga na autostradzie (Never on Tuesday)
  • 1987 – Arizona Junior (Raising Arizona)
  • 1987 – Wpływ księżyca (Moonstruck)
  • 1986 – Peggy Sue wyszła za mąż (Peggy Sue Got Married)
  • 1986 – Błękitny chłopak (The Boy in Blue)
  • 1984 – Cotton Club (The Cotton Club)
  • 1984 – Wyścig z księżycem (Racing with the Moon)
  • 1984 – Ptasiek (Birdy)
  • 1983 – Rumble Fish
  • 1983 – Dziewczyna z doliny (Valley Girl)
  • 1982 – Beztroskie lata w Ridgemont High (Fast Times at Ridgemont High)
  • 1981 – Best of Times

Jako producent

  • 2013 – Time Share
  • 2011 – A Thousand Words
  • 2011 – Riot
  • 2010 – The Dance
  • 2010 – Uczeń czarnoksiężnika
  • 2009 – Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans
  • 2008 – Ostatnie Zlecenie
  • 2007 – Next
  • 2006 – Kult
  • 2005 – Pan życia i śmierci (Lord of War)
  • 2003 – Życie za życie (The Life of David Gale)
  • 2002 – Sonny
  • 2000 – Cień wampira (Shadow of the Vampire)

Nagrody

  • 2003 – Adaptacja (nominacja) Oscar najlepszy aktor
  • 2003 – Adaptacja (nominacja) Złoty Glob najlepszy aktor w komedii lub musicalu
  • 2003 – Adaptacja (nominacja) BAFTA najlepszy aktor
  • 2002 – Adaptacja najlepszy aktor FF-Toronto
  • 1999 – Miasto Aniołów (nominacja) MTV Movie Award najlepszy duet aktorski
  • 1998 – Bez twarzy (nominacja) MTV Movie Award najlepsza rola męska
  • 1998 – Bez twarzy MTV Movie Award najlepszy duet aktorski
  • 1998 – Bez twarzy (nominacja) MTV Movie Award najlepszy czarny charakter
  • 1998 – Bez twarzy (nominacja) Saturn najlepszy aktor
  • 1997 – Twierdza MTV Movie Award najlepszy duet aktorski
  • 1996 – Zostawić Las Vegas Oscar 1996 najlepsza rola męska
  • 1996 – Zostawić Las Vegas Złoty Glob najlepszy aktor w dramacie
  • 1996 – Zostawić Las Vegas (nominacja) BAFTA najlepsza rola męska
  • 1995 – Zostawić Las Vegas najlepszy aktor MFF-San Sebastian
  • 1993 – Miesiąc miodowy w Las Vegas (nominacja) Złoty Glob najlepszy aktor w komedii lub musicalu
  • 1988 – Wpływ księżyca (nominacja) Złoty Glob najlepszy aktor w komedii lub musicalu

Ciekawostki

  • Jest wielkim fanem Elvisa Presleya. Poślubił jego córkę Lisę Marie.
  • Jest zafascynowany postacią mistyka i filozofa Jakuba Boehme, który mieszkał i tworzył w Zgorzelcu. Podczas pobytu w Polsce gwiazdor odwiedził jego dom na Przedmieściu Nyskim i grób na cmentarzu w Görlitz[1].

Mel Gibson

Mel Gibson

prawdziwe nazwisko:  Mel Columcille Gerard Gibson
data urodzenia:  1956-01-03
miejsce urodzenia:  Peekskill, Nowy Jork, USA
stan cywilny: żona Robyn Moore (07.06.1980 – 13.04.2009, rozwód),
                           7 dzieci: Hannah (ur. 1980),
                                             Edward (ur. 02.06.1982), 
                                             Christian (ur. 02.06.1982), 
                                             Willie (ur. 1985),
                                             Louis (ur. 1988), 
                                             Milo (ur. 1990) i 
                                             Tommy (ur. 1999)

Biografia

  • Pomimo, iż urodził się w Stanach Zjednoczonych to kariera Mela Gibsona jest ściśle związana z Australią, do której wyemigrował wraz z rodzicami w roku 1968. Tam stawiał pierwsze kroki jako aktor tam też rolą w filmie „Mad Max” zdobył popularność. Wkrótce przekroczyła ona granicę wyspy i ogarnęła cały świat. Stało się tak za sprawą kolejnego filmu opowiadającego o przygodach Mad Maxa w postapokaliptycznym świecie. Popularność Mela ugruntowała rola Martina Riggsa w obrazie pt. „Zabójcza broń”, który doczekał się aż 4 części. Przez długi czas Gibson utożsamiany był głównie jako odtwórca postaci tzw. twardych facetów. Zmieniło się to w roku 1990, kiedy wystąpił jako Hamlet, książę duński, w filmowej wersji szekspirowskiego dramatu, za którą to rolę zebrał bardzo pochlebne recenzje. Kolejne obrazy, jak: „Maverick” czy „Waleczne serce” tylko potwierdziły fakt, iż Gibson jest aktorem o bardzo dużych możliwościach. Mel zajmuje się z powodzeniem również reżyserią. Najlepszy tego dowodem jest Oscar, którego otrzymał w 1995 r. za cudownie zrealizowaną, epicką opowieść o trzynastowiecznym szkockim bohaterze narodowym Williamie Wallace pt. „Waleczne serce”. Gibson jest również właścicielem ICON Productions, firmy zajmującej się produkcją filmów, na której koncie znajduje się wiele doskonałych obrazów, jak np. „Wieczna miłość”.
  • Mel Columcille Gerard Gibson urodził się 3 stycznia 1956 roku w Peekskill, w stanie Nowy Jork. Pomimo tego że urodził się w USA tak naprawdę związany jest z Australią. W wieku 12 lat (rok 1968) wyjechał razem całą swoją rodziną do Sydney w Australii. Skutkiem były problemy ekonomiczne. Jest absolwentem szkoły NIDA (National Institute of Dramatic Arts) w Sydney z roku 1977. Dostał Oskara w roku 1995 za film „Braveheart – Waleczne Serce” – (najlepszy reżyser oraz film roku).
    Jeżeli chodzi o jego życie osobiste to we wczesnych latach 70 poznał swoją żonę Robyn Gibson (Moore), a 7 czerwca 1980 roku wzięli ślub i w chwili obecnej są rodzicami siedmiorga dzieci (6 synów i 1 córka).

Mel Columcille Gerard Gibson (ur. 3 stycznia 1956 w Peekskill w stanie Nowy Jork) – australijsko-amerykański aktor, reżyser i producent filmowy.

Życiorys

Gibson jest obywatelem amerykańskim, ale większość dzieciństwa i młodości spędził w Australii. Ojciec Mela, Hutton Gibson, podjął decyzję o przeprowadzeniu się wraz z całą rodziną do Australii ze Stanów Zjednoczonych w 1968 protestując tym przeciwko, niemoralnej jego zdaniem, wojnie w Wietnamie.

Mel Gibson jest osobą bardzo religijną, nie kryjącą sympatii dla katolickiego tradycjonalizmu (ojciec Mela jest sedewakantystą). 7 czerwca 1980 wziął ślub z Robyn Gibson, z którą ma siedmioro dzieci (sześciu synów i jedną córkę). Po 28 latach małżeństwa aktor rozwiódł się 13 kwietnia 2009 roku, wiążąc z rosyjską piosenkarką Oksaną Grigorievą, z którą ma córkę Lucię. Związek z Oksaną trwał trzy lata i skończył się złożeniem przez nią zawiadomienia do biura szeryfa hrabstwa Los Angeles o przemocy domowej stosowanej przez Gibsona.

W 1977 Gibson ukończył „National Institute of Dramatic Arts” (najbardziej prestiżową szkołę aktorską w Australii). Na małym ekranie zadebiutował w serialu telewizyjnym The Sullivans. Jego pierwsza rola filmowa to postać Mad Maksa w filmie o tym samym tytule. Mad Max przyniósł Gibsonowi sporą popularność wśród widzów (wystąpił w kolejnych częściach tego filmu), ale krytykom bardziej spodobał się jego następny film, reżyserowany przez Petera Weira Gallipoli. W 1984 wystąpił po raz pierwszy w filmie amerykańskim – zagrał postać Fletchera Christiana w filmie Bunt na Bounty.

Kolejne filmy Gibsona to seria Zabójcza broń. Wcielił się w postać Hamleta w filmie Franca Zeffirellego. Ma na swoim koncie role w filmach komediowych Maverick i Czego pragną kobiety.

W 1996 Gibson otrzymał dwa Oscary dla najlepszego reżysera i za najlepszy film roku przyznane filmowi Braveheart. Waleczne serce, opartemu na historii życia Sir Williama Wallace’a.

W 2004 Gibson wyprodukował i wyreżyserował film Pasja, który został uznany za bardzo kontrowersyjny w niektórych środowiskach religijnych[1]. Pasja opowiada o ostatnich 12 godzinach z życia Jezusa Chrystusa. Pomimo wielu kontrowersji film ten został bardzo ciepło przyjęty przez większość chrześcijan[2] i wielu konserwatywnych przedstawicieli społeczeństwa żydowskiego[3]. W 2006 Mel Gibson wyreżyserował film Apocalypto osadzony w realiach cywilizacji Majów przed przybyciem konkwistadorów do Ameryki.

Wybrana filmografia

  • 1977 – Summer City jako Scollop
  • 1979 – Tim jako Tim
  • 1979 – Mad Max jako Max
  • 1981 – Mad Max 2: Wojownik Szos jako Max
  • 1981 – Gallipoli jako Frank Dunne
  • 1981 – Punishment jako Rick Monroe
  • 1982 – Atak jednostki Z jako kapitan P.G. Kelly
  • 1982 – Rok niebezpiecznego życia jako Guy Hamilton
  • 1984 – Rzeka jako Tom Garvey
  • 1984 – Bunt na Bounty (The Bounty)
  • 1984 – Pani Soffel jako Ed Biddle
  • 1985 – Mad Max pod Kopułą Gromu jako Max
  • 1987 – Zabójcza broń (Lethal Weapon) jako Martin Riggs
  • 1988 – Tequila Sunrise
  • 1989 – Zabójcza broń 2 (Lethal Weapon 2)
  • 1990 – Air America
  • 1990 – Ptaszek na uwięzi (Bird on a Wire)
  • 1990 – Hamlet – Hamlet
  • 1992 – Zabójcza broń 3 (Lethal Weapon 3)
  • 1992 – Wiecznie młody (Forever Young)
  • 1993 – Człowiek bez twarzy (The Man Without a Face) [także reżyseria]
  • 1994 – Maverick
  • 1995 – Braveheart. Waleczne serce (Braveheart) [także producent i reżyser]
  • 1995 – Pocahontas [głos]
  • 1996 – Okup (Ransom)
  • 1997 – Teoria spisku (film) (Conspiracy Theory)
  • 1998 – Zabójcza broń 4 (Lethal Weapon 4)
  • 1999 – Godzina zemsty (Payback)
  • 1999 – Million Dollar Hotel jako agent Skinner
  • 2000 – Czego pragną kobiety (What Women Want)
  • 2000 – Uciekające kurczaki (Chicken Run)
  • 2000 – Patriota (The Patriot)
  • 2002 – Znaki (Signs)
  • 2002 – Byliśmy żołnierzami (We Were Soldiers)
  • 2003 – Śpiewający detektyw jako Doktor Gibbon
  • 2004 – Pasja (The Passion of the Christ) jako legionista [scenariusz i reżyseria]
  • 2006 – Apocalypto [scenariusz i reżyseria]
  • 2010 – Furia (Edge of Darkness) jako Thomas Craven
  • 2010 – The Beaver[4] jako Walter Black

Nauka

Nauka – autonomiczna część kultury służąca wyjaśnieniu funkcjonowania świata, w którym żyje człowiek[1]. Nauka jest budowana i rozwijana wyłącznie za pomocą tzw. metody naukowej lub metod naukowych nazywanych też paradygmatami nauki poprzez działalność badawczą prowadzącą do publikowania wyników naukowych dociekań. Proces publikowania i wielokrotne powtarzanie badań w celu weryfikacji ich wyników, prowadzi do powstania wiedzy naukowej. Zarówno ta wiedza jak i sposoby jej gromadzenia określane są razem jako nauka.

Pojęcie „nauka” w języku polskim jest znacznie szersze niż angielskie „science”, które obejmuje jedynie nauki przyrodnicze. Osiągnięcia nauki oraz obraz świata, który ona buduje, stały się częścią kultury masowej. Ludzie z jednej strony wierzą we wszechmoc nauki, ale z drugiej strony obawiają się negatywnych skutków, zastosowania jej w złym celu. Naukowiec budzi szacunek jako osoba starająca się obiektywnie spoglądać na rzeczywistość. Jednocześnie istnieje negatywny stereotyp szalonego badacza w poplamionym fartuchu, który w mrocznym laboratorium przeprowadza podejrzane eksperymenty, aby wykraść naturze jej kolejną tajemnicę.

W opozycji do świata nauki posługującego się metodą naukową znajduje się pseudonauka (i paranauka), której przedstawiciele odrzucają takie podejście do prowadzania badań. Naukowcy wytykają im, że wykorzystują autorytet nauki, aby promować niesprawdzone hipotezy i domysły, które nie dają się zweryfikować naukowo.

źródło: wikipedia

Istotne cechy kultury i płaszczyzny zjawisk kulturowych

Kultura związana jest z człowiekiem. Jest zjawiskiem społecznym i powtarzalnym (naukowiec, który nie ujawni swego wynalazku szerszemu gronu, nie włączy go tym samym do elementów kultury, lecz po jakimś czasie zrobić to może inny uczony, który niezależnie od niego doszedł do tych samych wniosków). Kultura jest zbiorem zjawisk wyuczonych (czyli przekazywanych nie za pośrednictwem genów, lecz na drodze wychowania i uczenia się).

Kultura ma charakter czasowy i przestrzenny. Kultura jest systemem, a więc każda pojedyncza kultura ma własną wewnętrzną logikę. Kultura jest też mechanizmem adaptacyjnym człowieka, jest pośrednikiem między człowiekiem, a środowiskiem, które ten zamieszkuje.
Płaszczyzny zjawisk kulturowych[edytuj]

* Materialna – każde zjawisko kulturowe ma jakiś wymiar materialny.
* Behawioralna – zjawiska kulturalne są związane nierozerwalnie z zachowaniami motorycznymi (zewnętrznymi, czyli czynnościami związanymi z tworzeniem i odbiorem dzieła kulturowego lub wewnętrznymi, czyli przeżyciami, odczuciami, bądź wypowiedziami).
* Psychologiczna – dla niektórych badaczy ważne są: wartościowanie, oceny, postawy, motywy i znaczenia nadawane przez człowieka przedmiotom materialnym i zachowaniom.
* Aksjonormatywna – można też wyróżnić w kulturze normy i wartości.

źródło: wikipedia

Kultura a natura

Gatunek ludzki jako jedyny ze wszystkich gatunków na Ziemi zdołał wytworzyć kulturę. W tym sensie kultura nie jest przeciwieństwem natury, lecz stanowi jej konieczny rezultat. Dzięki rozwojowi na drodze ewolucji homo sapiens osiągnął taki poziom, który pozwolił mu w sposób świadomy przeobrażać świat rzeczywisty znajdujący się wokół niego. Dlatego nazywa się często człowieka „zwierzęciem tworzącym kulturę”.

Jednak izolowana jednostka ludzka nie jest w stanie wytworzyć samodzielnie kultury, do tego potrzeba zbiorowości ludzkiej, przekazującej swe doświadczenia z pokolenia na pokolenie. Nawet najbardziej inteligentny człowiek, lecz pozbawiony kontaktów z dotychczasowym dziedzictwem jakiejś zbiorowości ludzkiej, nie będzie w stanie wytworzyć jakiejkolwiek złożonej „całości kulturowej” jedynie w oparciu o swe umiejętności i dostępne mu zasoby naturalne.

Można więc powiedzieć, iż kultura wynika z natury (w sensie filogenetycznym), lecz kultura jest przeciwstawna naturze (w sensie ontogenetycznym).

Na temat związku kultury z naturą powstało wiele różnorodnych teorii, z których dwie w całkowicie odmienny sposób podchodzące do tego zagadnienia: funkcjonalizm Bronisława Malinowskiego oraz pierwotna wersja psychoanalizy Zygmunta Freuda.

Bronisław Malinowski traktował kulturę jako formę zaspokajania ludzkich potrzeb, jest ona „środkiem do celu”. Zygmunt Freud również sądził, że kultura jest odpowiedzią na ludzkie potrzeby (zwłaszcza formą radzenia sobie z popędem seksualnym). Jednak uznał, że potrzeby te są represjonowane poprzez system kontroli moralnej i prawnej oraz dostarczanie:

„(…) zastępczego, częściowego i niedoskonałego zaspokojenia w sztuce, nauce, religii. Kultura jest siłą tamującą raczej niż realizującą pierwotne i autentyczne popędy natury.”

Socjobiolog Edward Osborne Wilson natomiast przeciwstawiając się podejściu Freuda przyjmuje tezę, że kultura nie przeciwstawia się naturze, lecz sprzyja ona adaptatywnym wzorcom, jak chociażby unikanie chowu wsobnego, co byłoby niekorzystne dla gatunku. Kazirodztwo w jego ujęciu, przeciwstawnym wobec Freuda, nie jest więc hamowanym przez kulturę instynktem lecz poprzez to, że kultura we wszystkich społeczeństwach sprzeciwia się kazirodztwu, argumentuje że jest to genetycznie wdrukowany wzorzec, na bazie którego powstało wiele motywów rozwijających kulturę.

źródło: wikipedia

Kultura

Ten artykuł dotyczy podstawowego pojęcia kultury.

Kultura (z łac. colere = „uprawa, dbać, pielęgnować, kształcenie”) – termin ten jest wieloznaczny, pochodzi od łac. cultus agri („uprawa ziemi”), interpretuje się go w różny sposób przez przedstawicieli różnych nauk. Kulturę można określić jako ogół wytworów ludzi, zarówno materialnych, jak i niematerialnych: duchowych, symbolicznych (takich jak wzory myślenia i zachowania).

Najczęściej rozumiana jest jako całokształt duchowego i materialnego dorobku społeczeństwa. Bywa utożsamiana z cywilizacją. Również charakterystyczne dla danego społeczeństwa wzory postępowania, także to, co w zachowaniu ludzkim jest wyuczone, w odróżnieniu od tego, co jest biologicznie odziedziczone.

Całość wiedzy na temat kultury próbuje badać dziedzina wiedzy, jaką jest kulturoznawstwo, jednak także na poszczególnych aspektach kultury uwagę skupiają: filozofia kultury, historia kultury, antropologia kulturowa, socjologia kultury, etnografia czy memetyka.

W nauce, inaczej niż w języku potocznym, termin „kultura” nie ma charakteru wartościującego.

źródło: wikipedia