Nicolas Cage

Nicolas Cage

prawdziwe nazwisko: Nicholas Kim Coppola
data urodzenia: 1964-01-07
miejsce urodzenia: Long Beach, Kalifornia, USA
stan cywilny: trzykrotnie żonaty: 1.Patricia Arquette (08.04.1995 – 18.05.2001, rozwód);
2. Lisa Marie Presley (10.08.2002 – 26.05.2004, rozwód);
3. Alice Kim Cage (od 30.07.2004),
syn Kal-El (ur. 03.10.2005)

Biografia

  • Naprawdę nazywa się Nicolas Coppola i jest bratankiem słynnego reżysera Francisa Forda Coppoli. Zmienił nazwisko na Cage, żeby mieć pewność, iż zawdzięcza swoją karierę własnej pracy i talentowi, a nie znanemu nazwisku. Początki nie były łatwe. Jego pierwsza rola na dużym ekranie w filmie „Times at Ridgemont High” została w ostatecznej wersji prawie w całości wycięta. Rozczarowany Cage rzucił na jakiś czas karierę aktorską i rozpoczął pracę jako sprzedawca popcornu w Fairfax Theater. Z pomocą przyszedł mu sławny wujek, który obsadził Nicolasa w jednej z głównych ról w swoim filmie pt. „Rumble Fish”. Momentem zwrotnym w karierze Cage’a była rola Ala Columbato w „Ptaśku”. Obecnie zalicza się go do jednego z najlepiej zarabiających aktorów amerykańskich.
  • Nicolas Coppola zmienił nazwisko, by robić karierę na własny rachunek i nie korzystać z uprzywilejowanej pozycji sławnego wuja Francisa Forda.
    Jak na ironię początkowo jego kariera związana z filmem ograniczała się do sprzedawania popcornu w foyer jednego z kin i ostatecznie to właśnie Francis Ford Coppola pomógł bratankowi rozwinąć skrzydła obsadzając go w „Rumble Fish” (1983). Od tej pory Nicolas Cage błyskawicznie piął się ku szczytom hollywoodzkiej sławy. W latach 80. dzięki rolom w takich filmach jak: „Cotton Club”, „Wpływ księżyca”, „Ptasiek” czy „Peggy Sue wyszła za mąż”, zdobył masową widownię. Następna dekada miała mu przynieść status supergwiazdy i honoraria sięgające 20 milionów dolarów za rolę. W jego karierze można wyróżnić dwa typy produkcji – pierwszy to ambitny repertuar („Zostawić Las Vegas”, „Adaptacja”). Drugi, dzięki któremu pokochała go publiczność, to kino sensacyjne. Cage okazał się niezrównanym aktorem kina akcji, występując w dynamicznych hitach w rodzaju „60 sekund”, „Bez twarzy”, „Con Air – Lot skazańców”. „Wiem, jakie role chciałbym grać – wykolejeńców i złych facetów. To mi wychodzi najlepiej” – powiedział. Podobno wciąż pozostaje dużym chłopcem. Kolekcjonuje komiksy, lubi szybką jazdę i mieszka w wybudowanym pod Los Angeles zamku – chodzą słuchy, że marzy o sprowadzeniu autentycznej średniowiecznej warowni z Europy.
  • Kiedy Nicolas Cage był uroczym sześciolatkiem, przesiadywał na dywanie przed telewizorem i zastanawiał się, jak do niego wejść. Chciał być taki, jak ludzie z ekranu. Postanowił, że zostanie aktorem. Gdy miał 15 lat, zobaczył „Na wschód od Edenu” i „Buntownika bez powodu”. Wtedy zrozumiał, że nie chce grać ról komediowych. Marzył, żeby być takim jak James Dean.Nicolas Cage – syn profesora literatury i tancerki, bratanek Francisa Forda Coppoli – wychował się na przedmieściach Los Angeles. Dzieciństwo Cage’a upłynęło pod znakiem niekończących się depresji i licznych hospitalizacji matki. Ojciec, który nie mógł sobie poradzić z wychowaniem trzech dorastających synów, uznał, że nie ma lepszego środka wychowawczego nad literaturę i sztuki piękne. Tak więc Nicolas otrzymał gruntowne wykształcenie humanistyczne i tak odstawał intelektualnym poziomem od rówieśników, że maturę zdał już jako 17-latek. Dwa lata później zadebiutował mała rólką w filmie „Beztroskie lata w Ridgemont High”. Rok później, w 1983 roku zmienił nazwisko na Cage.Pod nowym nazwiskiem wystąpił w filmie „Dziewczyna z doliny” (gdzie zagrał punka zakochanego w panience z dobrego domu) w reżyserii Marthy Coolidge. – Do końca życia nie zapomnę jednej sceny. – wspomina Cage – Stoję pod drzwiami Julie, dziewczyny z doliny, która pod wpływem przyjaciół zerwała ze mną i nie chce mnie więcej widzieć. Bardzo to przeżywam i zaczynam płakać. Marta powiedziała: jesteś zraniony, ale nie pokonany. Zapamiętałem to sobie. Od tamtej pory wszystkie postaci, które gram walczą do końca i nigdy się nie poddają.

    Mimo zmiany nazwiska, nie zrezygnował zupełnie z pomocy stryja. W 1986 roku przyjął (choć niechętnie!) rolę w filmie Coppoli „Peggy Sue wyszła za mąż”, gdzie wystąpił u boku Kathleen Turner. -Wierzcie lub nie – mówi – ale nie chciałem zagrać w „Peggy Sue”. Przeczytałem scenariusz i pomyślałem, że ten film będzie potwornie nudny. Powiedziałem Francisowi, że nie zagram, jeśli nie da mi wolnej ręki. Kazał mi przyjść na próbę i pokazać moją koncepcję postaci. Zagrałem w stylu Pokey’ego z „The Gumby Show”. Popatrzyli na mnie jak na wariata, a Kathleen się zasmuciła. Chcieli mnie wyrzucić – wspomina. Film okazał się sukcesem, jednak Nicolas nie był zadowolony. Postanowił zmienić głos i obiecał sobie nigdy więcej nie grać nastolatków. – Zawsze wydawało mi się, że mój głos jest mało interesujący. Zachwycałem się natomiast brzmieniem Clinta Eastwooda i Marlona Brando, których można rozpoznać nawet na końcu świata. Starałem się mówić, jakbym miał chrypkę. W końcu każda z granych przeze mnie postaci powinna brzmieć inaczej – mówi dziś.

    Cage dotrzymał słowa i więcej nie grał chłopców z sąsiedztwa. W następnym filmie „Wpływ księżyca” zagrał piekarza o drewnianej ręce, zakochanego w Cher. – Naśladowałem Marlona Brando, jego sposób patrzenia i potrząsania głową. Nikt tego nie robi tak jak on. Pomyślałem, ze mój piekarz powinien pozować na Marlona. Dzięki temu nabrał niezwykłego charakteru – wspomina.

    Najbardziej niezwykłą rolą Nicolasa Cage’a stała się postać Sailora z „Dzikości serca” Davida Lyncha, kultowego filmu lat 90. – „Dzikość serca” jest dowodem na to, że można być w kimś zakochanym i uprawiać ostry seks. Nie ma w tym przecież nic złego. Miłość jest tu uczuciem wyzwalającym w ludziach skrajnie emocje, od ekstazy po chorobliwą zazdrość. Właśnie dlatego lubię grać zakochanych i trochę romantycznych typów. Mają wielkie możliwości – mówi Cage. Sailor jest nie tylko romantycznym, ale i piekielnie utalentowanym typem: nie dość, że jest zbuntowany jak James Dean, to w dodatku śpiewa jak Elvis Presley. Cage tak to dziś wspomina: – Kiedy David Lynch kazał mi zaśpiewać kilka linijek w stylu Presleya, przypomniało mi się zdanie, które Elvis powiedział w jakimś starym filmie: mnie płacą za śpiewanie, a tobie za nakładanie pokrowców w samochodzie. Zaraz po tym złapałem rytm i zacząłem nucić jak Presley. Bałem się wydobyć z siebie głos. Śpiewałem jakiś kawałek w „Peggy Sue”, ale to dotyczyło faceta, któremu słoń nadepnął na ucho. David zaś chciał, żebym śpiewał jak Elvis Presley!

    Po „Dzikości serca” Nicolas Cage wszedł na stałe do panteonu gwiazd. W 1995 roku otrzymał Oskara za rolę alkoholika w „Zostawić Las Vegas”. Wystąpił w thrillerze Johna Woo „Bez twarzy”, w „Mieście Aniołów” – hollywoodzkim remake’u filmu Wima Wendersa, u Martina Scorsese w „Ciemnej stronie miasta”. Jednak dopiero za rolę w „60 sekund” otrzymał honorarium w wysokości 20 mln dolarów i wszedł do klubu najlepiej zarabiających aktorów.

    Prywatnie Nicolas związany był niegdyś z Umą Thurman, potem z modelką Kristiną Fulton, z którą ma syna Westona. Od 1995 roku żonaty był z Patricią Arquette, z którą rozwiódł się pod koniec 2000 roku.

  • Nicolas Cage jest bratankiem Francisa Forda Coppoli. Zmienił nazwisko, aby nie być kojarzonym ze słynną rodziną i by na miano dobrego aktora zapracować własną grą. Okazało się to nie do końca możliwe i skorzystał jednak z propozycji zagrania w filmie wuja.
    Jest znany z tego, ze do roli przygotowuje się tak gruntownie, że nie markował ani zjadania żywych owadów („Dzikość serca”) ani bólu zęba (wyrwał go sobie, aby cierpienie było prawdziwe).
    Mówi, że postawił sobie za zadanie granie w ambitnych filmach w kategorii sensacyjne. Tak się stało, ponieważ i „Lot skazańców” i „Twierdza” okazały się filmami pozytywnie przyjętymi przez krytykę.
    Już dwukrotnie jego gaża sięgnęła 20 mln dolarów, nie mówiąc o „drobnych” kilkumilionowych rólkach.
    Jest aktorem pełnym zapału. Gra w kilku filmach rocznie, a żaden film z jego udziałem nie przechodzi niezauważony.
    Najciekawszymi rolami jednak okazały się te, gdzie grał osoby targane wewnętrznymi sprzecznościami. Za rolę scenarzysty w „Zostawić Las Vegas” dostał Oskara. Równie interesujące kreacje stworzył w dużo wcześniejszym „Wpływie księżyca”, „Ciemnej stronie miasta” czy w „Osiem milimetrów”.
    Przy okazji zdjęć do „Ghost Rider” powiedział: Dobry aktor jest jak kryminalista, bez łamania zasad nic nie osiągnie. Na szczęście jest precyzyjna granica między metodą aktorską a schizofrenią.

Nicolas Cage, właściwie Nicolas Kim Coppola (ur. 7 stycznia 1964 na Long Beach w stanie Kalifornia, USA) – amerykański aktor filmowy, bratanek słynnego reżysera Francisa Forda Coppoli.

Życiorys

Urodzony w rodzinie rzymskokatolickiej Amerykanina włoskiego pochodzenia Augusta Floyda Coppoli, scenarzysty profesora komparatystyki, pioniera studiów dla niewidomych, i pochodzącej z Niemiec Joy Vogelsang, choreografki i tancerki baletowej, która chorowała na chroniczną depresję. Ma dwóch braci – Christophera i Marca. Jego dziadek Carmine Coppola był kompozytorem, a babka Italia Pennino była aktorką.

Jego rodzice rozwiedli się w 1976. Uczęszczał do Beverly Hills High School, gdzie wystąpił w przedstawieniu Clifforda Odetsa Złoty chłopak (Golden Boy). Mając 15 lat podjął naukę w American Conservatory Theatre w San Francisco. Później studiował aktorstwo u renomowanej nauczycielki Peggy Feury. Po raz pierwszy na ekranie pojawił się w telewizyjnym filmie Najlepsze czasy (Best of Times, 1981), a rok potem trafił na kinowy ekran w melodramacie komediowym Beztroskie lata w Ridgemont High (Fast Times at Ridgemont High, 1982) z Seanem Pennem, Jennifer Jason Leigh, Judge’em Reinholdem, Forestem Whitakerem i Anthonym Edwardsem. Następnie dostał rolę zbuntowanego punka Randy’ego w komedii romantycznej Dziewczyna z Doliny (Valley Girl, 1983) oraz pojawił się w dramacie kryminalnym swojego wujka Francisa Forda Coppoli Rumble Fish (1983) u boku Matta Dillona, Diane Lane, Mickeya Rourke, Toma Waitsa i Laurence’a Fishburne’a.

Dorabiał także jako sprzedawca popcornu w Fairfax Theater, zanim zrobił furorę u krytyki i publiczności w roli opiekuńczego i przedsiębiorczego sierżanta Ala Columbato, syna włoskich emigrantów, skrywającego wrażliwość pod maskę cynizmu w dramacie wojennym Alana Parkera na podstawie książki Williama Whartona Ptasiek (Birdy, 1984) z Matthew Modine’em w roli tytułowej. Rola nieokrzesanego kochanka, romantycznego jednorękiego piekarza w komedii romantycznej Wpływ Księżyca (Moonstruck, 1987) z Cher przyniosła mu nominację do nagrody Złotego Globu, ustalając jego charakterystyczny „typ” – nieobliczalnego, zamkniętego w sobie, o lekko makabrycznym poczuciu humoru, często gwałtownego buntownika. Sławę zawdzięcza roli niezależnego Sailora Ripleya w przygodowej komedii kryminalnej Davida Lyncha Dzikość serca (Wild at Heart, 1990), gdzie śpiewa przebój Elvisa Presleya Love Me Tender. Za kreację scenarzysty-alkoholika Bena, który stracił pracę w studiu Hollywood w melodramacie Zostawić Las Vegas (Leaving Las Vegas, 1995) otrzymał wiele wyróżnień, w tym nagrodę Silver Seashell w San Sebastian, Złoty Glob i Oscara. Kolejną nominację do Oscara i Złotego Globu otrzymał za podwójną rolę niezwykle utalentowanego, ale zakompleksionego i neurotycznego scenarzysty filmowego/żywiołowego i nieco ekscentrycznego jego brata bliźniaka w komedii Adaptacja (Adaptation, 2002). Jednak postać szeryfa w horrorze Kult (The Wicker Man, 2006) doczekała się dwóch nominacji do antynagrody Złotej Maliny.

Otrzymał honorowy doktorat Sztuk Pięknych Kalifornijskiego Uniwersytetu Stanowego Fullerton w maju 2001. Jego złota gwiazda na Walk of Fame została odsłonięta 31 lipca 1998.

Życie prywatne

Z nieformalnego związku z Christiną Fulton (1991) ma syna Westona Coppolę Cage’a (ur. 1992). Po dwóch nieudanych małżeństwach z Patricią Arquette (od 8 kwietnia 1995 do 18 maja 2001) i córką Elvisa Presleya – Lisą Marie Presley (od 10 sierpnia 2002 do 16 maja 2004), 30 lipca 2004 poślubił Alice Kim, z którą ma syna Kal-Ela (ur. 3 października 2005).

Filmografia

Jako reżyser

  • 2002 – Sonny

Jako aktor

  • 2013 – The Croods
  • 2012 – The Frozen Ground
  • 2012 – Frank or Francis
  • 2012 – Stolen
  • 2012 – Ghost Rider: Spirit of Vengeance
  • 2011 – Bóg zemsty (Seeking Justice)
  • 2011 – Anatomia strachu (Trespass)
  • 2011 – Piekielna zemsta (Drive Angry)
  • 2011 – Polowanie na czarownice (Season of the Witch)
  • 2010 – Uczeń czarnoksiężnika (The Sorcerer’s Apprentice)
  • 2010 – Kick-Ass
  • 2009 – Zły porucznik (Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans)
  • 2009 – Zapowiedź (Knowing)
  • 2008 – Ostatnie zlecenie (Bangkok Dangerous)
  • 2007 – Skarb Narodów: Księga Tajemnic (National Treasure-Book Of Secrets)
  • 2007 – Next
  • 2007 – Grindhouse jako Fu Manchu w obrazie „Werewolf women of the SS”
  • 2007 – Ghost Rider
  • 2006 – World Trade Center
  • 2006 – Kult (The Wicker Man)
  • 2005 – Prognoza na życie (The Weather Man)
  • 2005 – Pan życia i śmierci (Lord of War)
  • 2004 – Skarb narodów (National Treasure)
  • 2003 – Naciągacze (Matchstick Men)
  • 2002 – Sonny
  • 2002 – Adaptacja (Adaptation)
  • 2002 – Szyfry wojny (Windtalkers)
  • 2001 – Opowieść wigilijna (Christmas Carol: The Movie)
  • 2001 – Italian Soldiers
  • 2001 – Kapitan Corelli (Captain Corelli’s Mandolin)
  • 2000 – 60 sekund (Gone in 60 Seconds)
  • 2000 – Family Man (The Family Man)
  • 1999 – Ciemna strona miasta (Bringing Out the Dead)
  • 1999 – Osiem milimetrów (8 MM)
  • 1998 – Junket Whore
  • 1998 – Oczy węża (Snake Eyes)
  • 1998 – Miasto Aniołów (City of Angels)
  • 1997 – Con Air – lot skazańców (Con Air)
  • 1997 – Bez twarzy (Face/Off)
  • 1996 – Twierdza (film) (The Rock)
  • 1995 – Zostawić Las Vegas (Leaving Las Vegas)
  • 1995 – Pocałunek śmierci (Kiss of Death)
  • 1994 – Dwa miliony dolarów napiwku (It Could Happen to You)
  • 1994 – Zagubieni w raju (Trapped in Paradise)
  • 1994 – Strażnik pierwszej damy (Guarding Tess)
  • 1993 – Śmiertelna pułapka (Deadfall)
  • 1993 – Amos i Andrew (Amos & Andrew)
  • 1992 – Miesiąc miodowy w Las Vegas (Honeymoon in Vegas)
  • 1992 – Red Rock West
  • 1991 – Zandalee
  • 1990 – Ogniste ptaki (Fire Birds)
  • 1990 – Dzikość serca (Wild at Heart)
  • 1990 – Czas zabijania (Tempo di uccidere)
  • 1989 – Pocałunek wampira (Vampire’s Kiss)
  • 1988 – Balanga na autostradzie (Never on Tuesday)
  • 1987 – Arizona Junior (Raising Arizona)
  • 1987 – Wpływ księżyca (Moonstruck)
  • 1986 – Peggy Sue wyszła za mąż (Peggy Sue Got Married)
  • 1986 – Błękitny chłopak (The Boy in Blue)
  • 1984 – Cotton Club (The Cotton Club)
  • 1984 – Wyścig z księżycem (Racing with the Moon)
  • 1984 – Ptasiek (Birdy)
  • 1983 – Rumble Fish
  • 1983 – Dziewczyna z doliny (Valley Girl)
  • 1982 – Beztroskie lata w Ridgemont High (Fast Times at Ridgemont High)
  • 1981 – Best of Times

Jako producent

  • 2013 – Time Share
  • 2011 – A Thousand Words
  • 2011 – Riot
  • 2010 – The Dance
  • 2010 – Uczeń czarnoksiężnika
  • 2009 – Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans
  • 2008 – Ostatnie Zlecenie
  • 2007 – Next
  • 2006 – Kult
  • 2005 – Pan życia i śmierci (Lord of War)
  • 2003 – Życie za życie (The Life of David Gale)
  • 2002 – Sonny
  • 2000 – Cień wampira (Shadow of the Vampire)

Nagrody

  • 2003 – Adaptacja (nominacja) Oscar najlepszy aktor
  • 2003 – Adaptacja (nominacja) Złoty Glob najlepszy aktor w komedii lub musicalu
  • 2003 – Adaptacja (nominacja) BAFTA najlepszy aktor
  • 2002 – Adaptacja najlepszy aktor FF-Toronto
  • 1999 – Miasto Aniołów (nominacja) MTV Movie Award najlepszy duet aktorski
  • 1998 – Bez twarzy (nominacja) MTV Movie Award najlepsza rola męska
  • 1998 – Bez twarzy MTV Movie Award najlepszy duet aktorski
  • 1998 – Bez twarzy (nominacja) MTV Movie Award najlepszy czarny charakter
  • 1998 – Bez twarzy (nominacja) Saturn najlepszy aktor
  • 1997 – Twierdza MTV Movie Award najlepszy duet aktorski
  • 1996 – Zostawić Las Vegas Oscar 1996 najlepsza rola męska
  • 1996 – Zostawić Las Vegas Złoty Glob najlepszy aktor w dramacie
  • 1996 – Zostawić Las Vegas (nominacja) BAFTA najlepsza rola męska
  • 1995 – Zostawić Las Vegas najlepszy aktor MFF-San Sebastian
  • 1993 – Miesiąc miodowy w Las Vegas (nominacja) Złoty Glob najlepszy aktor w komedii lub musicalu
  • 1988 – Wpływ księżyca (nominacja) Złoty Glob najlepszy aktor w komedii lub musicalu

Ciekawostki

  • Jest wielkim fanem Elvisa Presleya. Poślubił jego córkę Lisę Marie.
  • Jest zafascynowany postacią mistyka i filozofa Jakuba Boehme, który mieszkał i tworzył w Zgorzelcu. Podczas pobytu w Polsce gwiazdor odwiedził jego dom na Przedmieściu Nyskim i grób na cmentarzu w Görlitz[1].

Mel Gibson

Mel Gibson

prawdziwe nazwisko:  Mel Columcille Gerard Gibson
data urodzenia:  1956-01-03
miejsce urodzenia:  Peekskill, Nowy Jork, USA
stan cywilny: żona Robyn Moore (07.06.1980 – 13.04.2009, rozwód),
                           7 dzieci: Hannah (ur. 1980),
                                             Edward (ur. 02.06.1982), 
                                             Christian (ur. 02.06.1982), 
                                             Willie (ur. 1985),
                                             Louis (ur. 1988), 
                                             Milo (ur. 1990) i 
                                             Tommy (ur. 1999)

Biografia

  • Pomimo, iż urodził się w Stanach Zjednoczonych to kariera Mela Gibsona jest ściśle związana z Australią, do której wyemigrował wraz z rodzicami w roku 1968. Tam stawiał pierwsze kroki jako aktor tam też rolą w filmie „Mad Max” zdobył popularność. Wkrótce przekroczyła ona granicę wyspy i ogarnęła cały świat. Stało się tak za sprawą kolejnego filmu opowiadającego o przygodach Mad Maxa w postapokaliptycznym świecie. Popularność Mela ugruntowała rola Martina Riggsa w obrazie pt. „Zabójcza broń”, który doczekał się aż 4 części. Przez długi czas Gibson utożsamiany był głównie jako odtwórca postaci tzw. twardych facetów. Zmieniło się to w roku 1990, kiedy wystąpił jako Hamlet, książę duński, w filmowej wersji szekspirowskiego dramatu, za którą to rolę zebrał bardzo pochlebne recenzje. Kolejne obrazy, jak: „Maverick” czy „Waleczne serce” tylko potwierdziły fakt, iż Gibson jest aktorem o bardzo dużych możliwościach. Mel zajmuje się z powodzeniem również reżyserią. Najlepszy tego dowodem jest Oscar, którego otrzymał w 1995 r. za cudownie zrealizowaną, epicką opowieść o trzynastowiecznym szkockim bohaterze narodowym Williamie Wallace pt. „Waleczne serce”. Gibson jest również właścicielem ICON Productions, firmy zajmującej się produkcją filmów, na której koncie znajduje się wiele doskonałych obrazów, jak np. „Wieczna miłość”.
  • Mel Columcille Gerard Gibson urodził się 3 stycznia 1956 roku w Peekskill, w stanie Nowy Jork. Pomimo tego że urodził się w USA tak naprawdę związany jest z Australią. W wieku 12 lat (rok 1968) wyjechał razem całą swoją rodziną do Sydney w Australii. Skutkiem były problemy ekonomiczne. Jest absolwentem szkoły NIDA (National Institute of Dramatic Arts) w Sydney z roku 1977. Dostał Oskara w roku 1995 za film „Braveheart – Waleczne Serce” – (najlepszy reżyser oraz film roku).
    Jeżeli chodzi o jego życie osobiste to we wczesnych latach 70 poznał swoją żonę Robyn Gibson (Moore), a 7 czerwca 1980 roku wzięli ślub i w chwili obecnej są rodzicami siedmiorga dzieci (6 synów i 1 córka).

Mel Columcille Gerard Gibson (ur. 3 stycznia 1956 w Peekskill w stanie Nowy Jork) – australijsko-amerykański aktor, reżyser i producent filmowy.

Życiorys

Gibson jest obywatelem amerykańskim, ale większość dzieciństwa i młodości spędził w Australii. Ojciec Mela, Hutton Gibson, podjął decyzję o przeprowadzeniu się wraz z całą rodziną do Australii ze Stanów Zjednoczonych w 1968 protestując tym przeciwko, niemoralnej jego zdaniem, wojnie w Wietnamie.

Mel Gibson jest osobą bardzo religijną, nie kryjącą sympatii dla katolickiego tradycjonalizmu (ojciec Mela jest sedewakantystą). 7 czerwca 1980 wziął ślub z Robyn Gibson, z którą ma siedmioro dzieci (sześciu synów i jedną córkę). Po 28 latach małżeństwa aktor rozwiódł się 13 kwietnia 2009 roku, wiążąc z rosyjską piosenkarką Oksaną Grigorievą, z którą ma córkę Lucię. Związek z Oksaną trwał trzy lata i skończył się złożeniem przez nią zawiadomienia do biura szeryfa hrabstwa Los Angeles o przemocy domowej stosowanej przez Gibsona.

W 1977 Gibson ukończył „National Institute of Dramatic Arts” (najbardziej prestiżową szkołę aktorską w Australii). Na małym ekranie zadebiutował w serialu telewizyjnym The Sullivans. Jego pierwsza rola filmowa to postać Mad Maksa w filmie o tym samym tytule. Mad Max przyniósł Gibsonowi sporą popularność wśród widzów (wystąpił w kolejnych częściach tego filmu), ale krytykom bardziej spodobał się jego następny film, reżyserowany przez Petera Weira Gallipoli. W 1984 wystąpił po raz pierwszy w filmie amerykańskim – zagrał postać Fletchera Christiana w filmie Bunt na Bounty.

Kolejne filmy Gibsona to seria Zabójcza broń. Wcielił się w postać Hamleta w filmie Franca Zeffirellego. Ma na swoim koncie role w filmach komediowych Maverick i Czego pragną kobiety.

W 1996 Gibson otrzymał dwa Oscary dla najlepszego reżysera i za najlepszy film roku przyznane filmowi Braveheart. Waleczne serce, opartemu na historii życia Sir Williama Wallace’a.

W 2004 Gibson wyprodukował i wyreżyserował film Pasja, który został uznany za bardzo kontrowersyjny w niektórych środowiskach religijnych[1]. Pasja opowiada o ostatnich 12 godzinach z życia Jezusa Chrystusa. Pomimo wielu kontrowersji film ten został bardzo ciepło przyjęty przez większość chrześcijan[2] i wielu konserwatywnych przedstawicieli społeczeństwa żydowskiego[3]. W 2006 Mel Gibson wyreżyserował film Apocalypto osadzony w realiach cywilizacji Majów przed przybyciem konkwistadorów do Ameryki.

Wybrana filmografia

  • 1977 – Summer City jako Scollop
  • 1979 – Tim jako Tim
  • 1979 – Mad Max jako Max
  • 1981 – Mad Max 2: Wojownik Szos jako Max
  • 1981 – Gallipoli jako Frank Dunne
  • 1981 – Punishment jako Rick Monroe
  • 1982 – Atak jednostki Z jako kapitan P.G. Kelly
  • 1982 – Rok niebezpiecznego życia jako Guy Hamilton
  • 1984 – Rzeka jako Tom Garvey
  • 1984 – Bunt na Bounty (The Bounty)
  • 1984 – Pani Soffel jako Ed Biddle
  • 1985 – Mad Max pod Kopułą Gromu jako Max
  • 1987 – Zabójcza broń (Lethal Weapon) jako Martin Riggs
  • 1988 – Tequila Sunrise
  • 1989 – Zabójcza broń 2 (Lethal Weapon 2)
  • 1990 – Air America
  • 1990 – Ptaszek na uwięzi (Bird on a Wire)
  • 1990 – Hamlet – Hamlet
  • 1992 – Zabójcza broń 3 (Lethal Weapon 3)
  • 1992 – Wiecznie młody (Forever Young)
  • 1993 – Człowiek bez twarzy (The Man Without a Face) [także reżyseria]
  • 1994 – Maverick
  • 1995 – Braveheart. Waleczne serce (Braveheart) [także producent i reżyser]
  • 1995 – Pocahontas [głos]
  • 1996 – Okup (Ransom)
  • 1997 – Teoria spisku (film) (Conspiracy Theory)
  • 1998 – Zabójcza broń 4 (Lethal Weapon 4)
  • 1999 – Godzina zemsty (Payback)
  • 1999 – Million Dollar Hotel jako agent Skinner
  • 2000 – Czego pragną kobiety (What Women Want)
  • 2000 – Uciekające kurczaki (Chicken Run)
  • 2000 – Patriota (The Patriot)
  • 2002 – Znaki (Signs)
  • 2002 – Byliśmy żołnierzami (We Were Soldiers)
  • 2003 – Śpiewający detektyw jako Doktor Gibbon
  • 2004 – Pasja (The Passion of the Christ) jako legionista [scenariusz i reżyseria]
  • 2006 – Apocalypto [scenariusz i reżyseria]
  • 2010 – Furia (Edge of Darkness) jako Thomas Craven
  • 2010 – The Beaver[4] jako Walter Black

Lux Aeterna By Clint Mansell

Współczesny kompozytor.

Clint Mansell (ur. 7 stycznia 1963 roku) – angielski muzyk i kompozytor. Urodził się w Coventry w Anglii. Karierę muzyczną rozpoczął jako wokalista i gitarzysta zespołu Pop Will Eat Itself. Dzięki uprzejmości swojego przyjaciela Darrena, Clint zadebiutował w filmie π, nagrywając do niego ścieżkę dźwiękową. Następnym dziełem jakie stworzył była ścieżka do Requiem dla snu, dzięki której artysta zdobył wielki rozgłos. Kompozycje które napisał do tego filmu pojawiały się również często w zwiastunach, najbardziej znaną wersją jest Requiem for a Tower, stworzona na potrzeby zwiastunu do drugiej części Władcy pierścieni Petera Jacksona.

Clint Mansell i grupa muzyczna Cronos/Kronos

Super muzyka

Tu muzyka w zwiastunie filmu 2012

Clint Mansell

Clint Mansell I

data urodzenia:
1963-01-07
miejsce urodzenia:
Coventry, Anglia, Wielka Brytania

Clinton Darryl Mansell przyszedł na świat 7 stycznia 1963 r w Coventry (Anglia, Wielka Brytania). Jest znany jako muzyk, kompozytor oraz były wokalista i gitarzysta kapeli „Pop will eat itself”. Po rozwiązaniu zespołu w roku 1996, Mansell został zaproszony przez swojego przyjaciela, Darrena Aronofsky’ego, do stworzenia muzyki dla swojego debiutanckiego filmu pt. „Pi” (Clint zagrał w nim również… jako aktor). Następnie został twórcą dobrze przyjętej ścieżki dźwiękowej w kolejnym filmie Aronofsky’ego – „Requiem dla snu” – za co zdobył spory rozgłos i uznanie. Jego główna kompozycja pt. „Lux Aeterna” stała się niezwykle popularna, pojawiając się w wielu różnorodnych reklamach oraz filmowych zwiastunach (np. we „Władcy Pierścieni: Dwie Wieże”). Skomponował również muzykę w kilku innych filmach Darrena (m.in. w „Czarnym Łabędziu”). więcej

filmografia Clint Mansell

przejdź do filmów (30) | seriali (2) | gier wideo(1)

filmy

przejdź do zawodu: muzyka (30) | aktor (1)

muzyka tytuł
2012
2011
2010
2010 
  • Czarny łabędź
  • Black Swan
  • za ten film otrzymał nominację do nagrody Grammy oraz 3 inne nominacje
2010 
2009
  • Moon
  • za ten film otrzymał nominację do nagrody BIFA
2009 
2009 
2008
2008 
2007
2006
  • Źródło
  • Fountain, The
  • za ten film otrzymał nagrodę WSA oraz 1 inną nagrodę i 1 nominację
2006 
2005
2005 
2005 
2004
2003
2002
2002 
2002 
2002 
2002 
2002 
2001
2001 
2001 
2001 
2000
1998
aktor
1998

seriale

przejdź do zawodu: muzyka (2)

muzyka tytuł
2004
2004 

gry wideo

przejdź do zawodu: muzyka (1)

muzyka tytuł
2012

Techno manipulacja szokujące wyznanie!

Jest to historia o Polaku, który w latach 80′ wyjechał do Niemiec, by tam pracować i rozwijać się. Po jakimś czasie jego droga zbiegła się z nowo tworzącym się ruchem techno. Z roku na rok wspinał się po kolejnych szczeblach kariery, przez niektórych był określany mianem pierwszego techno-operatora. Nie mając pojęcia z kim ma do czynienia, brnął co raz dalej, aż w końcu stanął przed możliwością dołączenia do techno-elity, która jest głównym organizatorem największych imprez techno-trans.
Zaproponowano mu władzę, prestiż i pieniądze, ale ceną za to wszystko miała być jego własna dusza!!!

Posłuchaj jakiego wyboru dokonał i jak się potoczyły jego dalsze losy.
Materiał trwa ok 100 min. i ma charakter religijny, ale nawet jeśli jesteś ateistą/ką, to na pewno ten czas nie będzie stracony. Zapewniam Cię, że doznasz szoku!

Techno manipulacja szokujące wyznanie! cz 1/11

Techno manipulacja – szokujące wyznanie! cz.2/11

Techno manipulacja – szokujące wyznanie! cz.3/11

Techno manipulacja – szokujące wyznanie! cz.4/11

Techno manipulacja – szokujące wyznanie! cz 5/11

Techno manipulacja – szokujące wyznanie! cz.6/11

Techno manipulacja – szokujące wyznanie! cz.7/11

Techno manipulacja – szokujące wyznanie! cz 8/11

Techno manipulacja – szokujące wyznanie! cz 9/11

Techno manipulacja – szokujące wyznanie! cz 10/11

Techno manipulacja – szokujące wyznanie! cz 11/11

Gotye – NAPISY PL – Somebody That I Used To Know (feat. Kimbra) – Polish lyrics [HD]

Gotye, właśc. Wouter De Backer (ur. 21 maja 1980 w Brugii) – australijski muzyk z Melbourne w Australii. Jest wykonawcą muzyki alternatywnej (indie rock) oraz twórcą tekstów piosenek.

Imię i nazwisko Wouter De Backer
Data i miejsce urodzenia 21 maja 1980 Brugia, Belgia
Pochodzenie Australia Melbourne
Instrument gitara, perkusja, instrumenty klawiszowe, syntezator
Gatunek indie rock, rock eksperymentalny
Zawód muzyk, autor utworów

Gotye – Somebody That I Used To Know
Tekst piosenki:

Now and then I think of when we were together
Like when you said you felt so happy you could die
Told myself that you were right for me
But felt so lonely in your company
But that was love and it’s an ache I still remember

You can get addicted to a certain kind of sadness
Like resignation to the end
Always the end
So when we found that we could not make sense
Well you said that we would still be friends
But I’ll admit that I was glad that it was over

But you didn’t have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
I don’t even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
No, you didn’t have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don’t need that though
Now you’re just somebody that I used to know } x 3

Now and then I think of all the times you screwed me over
But had me believing it was always something that I’d done
And I don’t wanna live that way
Reading into every word you say
You said that you could let it go
And I wouldn’t catch you hung up on somebody that you used to know…

But you didn’t have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
I don’t even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
No, you didn’t have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don’t need that though
Now you’re just somebody that I used to know

Somebody that I used to know
That I used to know
Somebody that I used to know
That I used to know
Somebody that I used to know
That I used to know
Somebody that I used to know
That I used to know

Somebody…

Tłumaczenie:
Ukryj tłumaczenie
Od czasu do czasu myślę o tym gdy byliśmy razem
Jak wtedy, kiedy powiedziałaś, że jesteś tak szczęśliwa, że mogłabyś umrzeć
Mówiłem sobie, że jesteś dla mnie tą właściwą
Ale czułem się tak samotny w twym towarzystwie
Ale to była miłość i ten ból, który wciąż pamiętam

Można się uzależnić od pewnego rodzaju smutku
Jak pogodzenie się z końcem
Zawsze końcem
Więc gdy stwierdziliśmy, że to nie ma sensu
Powiedziałaś, że wciąż możemy być przyjaciółmi
Ale przyznam że byłem zadowolony, że to koniec

Ale nie musiałaś mnie odcinać
Udawać, że to nigdy się nie wydarzyło
Że między nami nic nie było
I nawet nie potrzebuję twojej miłości
Ale ty traktujesz mnie jak obcego
I to jest takie szorstkie.
Nie musiałaś się zniżać do tego poziomu,
by prosić znajomych o odbiór twoich płyt
a potem zmieniać numer
Wydaje mi się że nawet nie jest mi potrzebny,
Teraz jesteś po prostu kimś kogo kiedyś znałem

Czasem myślę o chwilach kiedy mnie oszukiwałeś
i sprawiałeś że wierzyłam, że to ja zawsze robię coś źle
Nie chcę tak żyć
Wczytując się w każde twoje słowo, które wypowiadasz
Powiedziałeś, że możesz odpuścić
I nie złapię cię na tym, że masz obsesję na punkcie kogoś kogo kiedyś znałeś….

Ale nie musiałaś mnie odcinać
Udawać, że to nigdy się nie wydarzyło
Że między nami nic nie było
I nawet nie potrzebuję twojej miłości
Ale ty traktujesz mnie jak obcego
I to jest takie szorstkie
Nie musiałaś się zniżać do tego poziomu
by prosić znajomych o odbiór twoich płyt
a potem zmieniać numer
Jednak myślę, że obyłbym się bez tej myśli, że
Teraz jesteś po prostu kimś kogo kiedyś znałem

Kimś kogo kiedyś znałem
kiedyś znałem
Kimś kogo kiedyś znałem
kiedyś znałem

Kimś…

Człowiek

Człowiek – (łac. Homo) – rodzaj ssaków naczelnych z rodziny człowiekowatych (Hominidae),
Człowiek – istota o najwyższym stopniu świadomości z zamieszkujących Ziemię,

Człowiek wyrasta średnio do 1 m i 75 cm, choć zdarzają się indywidua wykazujące dewiację od średniej. Posiada liczne rozgałęzienia w postaci rąk i nóg, mocno zrośnięte z resztą ciała. Tymi kończynami najczęściej bije słabszych, deprawuje nieletnich, molestuje feministki, szkaluje Kościół i morduje inne gatunki, jak i swój własny. Miłuje się w niszczeniu otaczającego nas świata jak i w cierpieniu innych. Pewnie dlatego powstało stwierdzenie dlaczego Wszechświat jest niebezpieczny? Bo zamieszkują go ludzie!.

Pochodzenie

Istnieje kilka wersji pochodzenia człowieka. Do tej pory naukowcy zdołali ustalić, że przybył on z Afryki. Potwierdzają to obserwacje wysokorozwiniętych społeczeństw Europy Zachodniej lub Ameryki Północnej, ale wystarczy przejść się ulicami polskich miast, by znaleźć sporo dowodów na prawdziwość tej tezy. Ważniejszą jednak sprawą, jest pytanie, skąd wziął się Homo Sapiens w Afryce. Istnieją trzy główne nurty, wyjaśniające genezę człowieka:

* Ewolucja – zgodnie z tym twierdzeniem, nasi praprzodkowie stwierdzili dawno, dawno temu, że znudziło im się prostowanie bananów na drzewach i postanowili zmienić swój dotychczasowy tryb życia na bardziej przyziemny. Możliwe też, że w całej okolicy skończyły się banany do prostowania i praludzie zostali zmuszeni do poszukania sobie nowych drzew. Jak wiadomo, duża część Afryki pokryta jest pustyniami, a nasi przodkowie nie znali jeszcze wtedy kompasu, w związku z czym szukanie nowego lasu zajęło im sporo czasu. Po drodze warunki klimatyczne wymusiły na nich lekką zmianę imidżu. Okazało się bowiem, że gorący piasek powoduje odparzenia na dłoniach przy poruszaniu się na czworaka, a gęste futro zbyt szybko się poci i robią się na nim kołtuny. Mimo protestów zatwardziałych tradycjonalistów poddano się dokładnej depilacji, a tylnych rąk zaczęto używać, jako środka lokomocji.
* Kreacjonizm – według tej hipotezy, pewien zdolny artysta o pseudonimie Bóg, w przypływie natchnienia/nudy, wyrzeźbił człowieka (nie kobietę) z gliny i nadał rzeźbie imię: Adam. Adaś jednak, jak na samca przystało, czuł się niewyżyty i poprosił o jakąś niunię na szybko. Bóg proponował mu idealną istotę w zamian za rękę i nogę, a że Adam zgodził się ostatecznie na żebro, efekt jest taki, a nie inny. Kobieta nazwana została Ewą i jak przystało na istotę tej płci, zaczęła od razu wprowadzać swoje porządki. Nie wiadomo, jakie dokładnie kontakty łączyły ją z pewnym indywiduum, które zamieszkiwało ich posiadłość, zwaną Rajem. Był to pewien typ spod ciemnej gwiazdy (kobiety lecą na przestępców), który oczarował Ewę swoim ogromnym wężem i przekonał do popełnienia pierwszego przestępstwa. Istniało bowiem w Raju drzewo, na którym rosły proste banany. Bóg zakazał ich zrywania, jednak uwiedziona przez gangstera kobieta złamała zakaz i wzięła jeden owoc. Po jego spożyciu, pierwsi ludzie stwierdzili nagle, że zapomnieli włożyć na siebie ubranie. Gdy to zrobili, Bóg zorientował się, że brakuje mu jednego okazu bezcennych, prostych bananów i wściekły na złodziei, wygonił ich ze swojego prywatnego ZOO. Na do widzenia nakazał im jeszcze rozmnażać się, jak króliki, bowiem życie od tamtej pory miało już nie trwać wiecznie.
* Paleoastronautyka – wyznawcy tej teorii twierdzą, że człowiek został stworzony przez kosmitów w ich supernowoczesnych laboratoriach. Jako dowody tej teorii przytaczają piramidy i sumeryjskie baśnie.

[edytuj] Cykl życiowy
NonNews
Zobacz w NonNews temat:
Człowiek się obudził i wstał!

* Niemowlęctwo – w tym okresie życia osobnik człekokształtny wydaje z siebie niezidentyfikowane dźwięki, zarówno z jednej jak i drugiej strony, które świadczą o jego aktywności życiowej. Ma podobne oczka do mamusi, zaś podbródek i najmniejszy palec u stopy po tatusiu. Jest bezradny (i głupi zresztą też).
* Dzieciństwo – niemowlę przechodzi metamorfozę i staje się fizycznie bardziej podobne do dorosłego osobnika swojego gatunku. Ma już znacznie mniejszą głowę oraz dłuższe wszystkie członki. Cały czas spędza na jedzeniu, załatwianiu się, bieganiu i robieniu hałasu, rzadziej spaniu.
* Nastolatek – najcięższy dla przedstawicieli tego gatunku. Zaczyna się mieć jakieś „obowiązki”, „chodzić” do szkoły, wyżywać się na słabszych, próbować i uczyć się rzeczy, które przypisywane są dorosłym.
* Dorosły – ludź już perfekcyjnie opanował umiejętność udawania dorosłego. Umie już rozkazywać innym (zwłaszcza tym młodszym), wmówić sobie, że pozjadał wszystkie rozumy i umiejętnie wmawiać to innym ludziom. Uważa, że właśnie na niego spadło najwięcej obowiązków (pozostałości z wieku nastoletniego) i całą swoją frustrację i agresję wyładowuje na osobnikach młodszych (najczęściej na własnych potomkach).
* Starość – przedojrzały, ponieważ wygląda jak przedojrzała śliwka. Tak, te osobniki z racji swojej długowieczności i dobrego przystosowania (które powoduje, że nie chcą zejść z tego świata) mają największą wiedzę na temat otaczającego je środowiska. Często zdarza się, że dochodzi do regresji, ponieważ człowiek zaczyna gaworzyć i jęczeć, jak to go wszystko boli, niczym w okresie niemowlęcym. W końcu, po pewnym okresie, żegna się ze światem na taki amen, że nawet Bóg święty mu nie pomoże.

[edytuj] Oddychanie

Człowiek zazwyczaj oddycha nosem, wciągając przezeń różne mieszanki gazowe lub ziołowe. Najpowszechniejszą spośród mieszanek gazowych jest powietrze. Badania przeprowadzone przez niezależną agencję wskazują, że powietrze cieszy się niesłabnącą popularnością, oscylującą wokół 100%. Ocenia się, że jest ona stosunkowo najmniej szkodliwa, skoro osobnicy tego gatunku potrafią przeżyć po niej nawet sto kilkanaście lat. Inne mieszanki nie mogą się pod tym względem równać z powietrzem i po nich człowiek żyje zwykle o wiele krócej.
[edytuj] Żywienie

W hodowli człowieka zużywane są spore ilości paszy. W różnych stadiach rozwojowych stosuje się inne mieszanki paszowe:

* Niemowlęctwo – podstawową paszą jest mleko, czyli niestrawny, biały płyn o rzekomo dobroczynnym działaniu.
* Młodość – podstawową paszą są chipsy, frytki, hamburgery i lody. W późnej młodości płyny są uzupełniane sporymi dawkami wzmacniaczy,
* Dorosłość – podstawową paszą w tym okresie są małe, nieapetyczne kanapki, podgryzane skrycie pod biurkiem tak, żeby szef nie widział. Ewentualnie, kiedy szef jednak zobaczy, wylanie z pracy można oblać piwskiem.
* Starość – w tym okresie człowiek zadowala się dosłownie byle czym i jest bardzo szczęśliwy, gdy udaje mu się wygrzebać coś do jedzenia ze śmietnika. Ewentualnie, ci lepiej prosperujący osobnicy mogą pożywić się bezsmakową papką z racji tego, że nie mają już zębów.

[edytuj] Rozmnażanie

Rozmnażanie się człowieka poprzedzone jest bardzo skomplikowanym rytuałem godowym. Rozpoczyna się on od przystrojenia samicy człowieka w różne szmatki, co powoduje ślinotok u samców, połączony z przyspieszonym tętnem i stawaniem na baczność organu płciowego. Kolejnym krokiem jest doustna, doszyjna, dopiersiowa i dobrzuszna wymiana płynów organicznych. W tej fazie może zaistnieć dodatkowy bodziec w postaci nastrojowej muzyki i przyciemnianych świateł, choć nie jest on konieczny. Kolejną fazą jest pośpieszne i bezładne zdzieranie wyżej wymienionych szmatek z samicy, zakończone gwałtownymi ruchami posuwisto-zwrotnymi samca, samicy lub obojga. Wydawane są przy tym przez ciężkie sapnięcia, westchnięcia, a nawet krzyki świadczące o tym, że jest to bardzo ciężka i bolesna praca. Samiec na wieść o potomku często ucieka w popłochu przed samicą lub zostaje, jeśli w pobliżu nie ma młodszych samic w stadzie.
[edytuj] Zastosowanie

Człowiek, mimo swoich wad, jest jednak dość pożytecznym stworzeniem. Można go stosować w polu, przy zbiorze bawełny, albo do prostych prac domowych, choćby przy zmywaniu garów czy sprzątaniu.

Wrodzona umiejętność przemieniania swej postaci czyni z człowieka ciekawe i oryginalne zwierzę. Może on zmienić się w dowolne znane sobie zwierzę, co znajduje odbicie w znanych przysłowiach: Człowiek człowiekowi wilkiem, świnia, nie człowiek. Jednak ta cecha człowieka nie znajduje szerokiego, optymalnego zastosowania w życiu codziennym.

nonsensopedia